TWEE SEIZOENEN

Elk jaar wanneer het kouder wordt in de Zillervallei in Oostenrijk en de eerste sneeuw de grillige Alpentoppen bedekt, maken Gerald en zijn zoon Hans-Jörg hun hut klaar voor de winder op de Stackerlalm. Daarna drijven ze hun vee vanaf de 1850 m hoge Alm terug naar de vallei en laten de alm aan de gems over. Maar zodra de sneeuw weer smelt, gaan ze weer terug naar boven. Zo gaat het, zegt Gerald Hotter, zo doen we het elk jaar.
JE KUNT HET VEE BEGIN OKTOBER NAAR BENEDEN HALEN EN DAAR BLIJVEN WE DAN DE HELE WINTER. ZODRA DE SNEEUW SMELT, GAAN WE WEER NAAR BOVEN. DAT DOEN WE ELK JAAR.
GERALD HOTTER

DE TRADITIONELE MANIER

De familie heeft de alpenweide en hut al eeuwen in hun bezit. Het is een traditie dat de Hotters met hun vee boven op de alm zijn wanneer het voer wordt gemaakt in de zomer. De melk hier is de rijkste van het het hele jaar, zegt Gerald. De melk heeft de meeste ingrediënten en het meeste vet omdat de koeien alleen goed gras vreten. En de 120 hectare alpenweide heeft daar genoeg van voor de dertien melkkoeien en negen kalveren van de Hotters.
WE MELKEN OM 5 UUR 'S OCHTENDS, LATEN DE KOEIEN UIT, MESTEN DE SCHUUR UIT EN STUREN DE MELK NAAR BENEDEN MET DE KABELBAAN. 'S MIDDAGS KOMEN ZE TERUG NAAR DE SCHUUR EN MELKEN WE ZE WEER. 'S NACHTS BLIJVEN ZE BINNEN EN DE VOLGENDE DAG BEGINT HET WEER VAN VOREN AF AAN.
HANS-JÖRG HOTTER

NUTTIGE MACHINES

Het leven was vroeger hard op de alm. Er waren geen paden of wegen, en het werk werd gedaan door de ruggen van de mensen, hoort Hans-Jörg zijn grootvader nog zeggen. De mest werd weggebracht in manden, de alpenweiden werden gemaaid met een zeis, en het hooi werd in balen gebonden die je op je hoofd naar de schuur droeg. Tegenwoordig mest je uit met een machine, en breng je het hooi ook met een machine weg. Dat heeft het leven veel gemakkelijker gemaakt.
VROEGER WAS ER GEEN WEG, NIETS. JE DROEG ALLES OP JE RUG EN JE LIEP. HET WAS FYSIEK ERG HARD WERKEN.
GERALD HOTTER

DOOR DE WEG VERANDERT ALLES

De weg naar de alm werd twaalf jaar geleden aangelegd en heeft de landbouw veranderd, net als de machines. Vroeger moest alles omhoog met een primitieve kabelbaan en werd het vee te voet omhoog gedreven langs een moeilijk begaanbaar pad. Nu is alles veel toegankelijker. Wanneer een dier een ongeluk krijgt en een poot beekt, zegt Hans-Jörg, kun je het op elk moment naar de vallei brengen. Je hoeft het niet ter plekke te slachten vanwege het ontbreken van een beter alternatief.
DE TECHNOLOGIE IS TEGENWOORDIG HEEL ERG GEAVANCEERD. DAT IS EEN GROOT VOORDEEL EN ZO KUNNEN WE VEEL BETER LANDBOUW BEDRIJVEN OP DE ALM.
Gerald Hotter

SPEK VOOR VERMOEIDE WANDELAARS

Tegenwoordig zijn wandelaars de enigen die te voet de alm beklimmen. Het kost ze ongeveer twee en een half uur. Op de Stackerlalm, genieten ze van een pauze met een bord huisgemaakt spek, kaas, brood en boter, geserveerd door de alpine-gastheer Gerald. De Hotters houden elk jaar vier varkens voor spek en vlees, en Gerald's vrouw maakt zelf zelfs Zirbenschnaps, een harsachtige lokale specialiteit. Gerald zegt dat steeds meer mensen de authentieke natuurlijk producten opnieuw ontdekken en alleen daarom al een bezoek aan de alm brengen.
DIT HIER IS ONS THUIS. WE HOUDEN VAN ONZE VALLEI.
GERALD HOTTER

ZO HOOG ALS HIJ KAN

De familie geniet van het één zijn met de natuur. Hans-Jörg vindt steden interessant, maar kan zich niet voorstellen om er zelf te wonen. Hij zegt dat hij tijdens het koffiedrinken in de ochtend de bergen nodig heeft en het uitzicht dat je hier boven hebt. Tijdens november-ochtenden, wanneer de natuur 'sterft', rijdt hij vaak zo hoog hij kan en kijkt hij door zijn kijker naar het landschap. Zo ontspant Hans-Jörg.
HET IS GOED WANNEER ALLES SOEPEL GAAT. GEEN ONGELUKKEN, GEEN VALPARTIJEN MET HET VEE ... DAT IS ALTIJD HEEL ERG BELANGRIJK.
Hans-Jörg Hotter

DE LENTE KOMT ER WEER AAN

Straks is het weer de tijd om terug te keren naar de vallei. Gerald zegt dat je blij bent om terug te gaan wanneer de herfst eraan komt. Maar wanneer de lente eraan komt, keren de Hotters terug naar hun alpenweiden. Wanneer de sneeuw in mei langzaam verdwijnt, drijven ze hun vee weer langs de weg omhoog. Eerst naar de Aste, hun alpenweide op 1400 meter hoogte, vervolgens door naar 1850 meter boven de zeespiegel, terug naar huis, naar de Stackerlalm.